Armentia betidanik izan da nekazari herri txiki bat, eta garai batean, errekonkista garaian, bere loraldia bizi izan zuen. Gaur egun, bizitegi-kontzeju bat da, etxe eta txalet oso zainduak dituena, eta egunero ibiltariz eta kirolariz betetzen da, bere baso zoragarrian barneratzeko edo bere taberna-bolatoki atseginean atseden hartzeko prest.
Bain Armentiak jakin du bere kutsu historikoa mantentzen: zer gertatu zen hemen antzinean? Armentiatik pasatzen zen Bordel eta Astorgako meategiak lotzen zituen erromatarren galtzada, Antoninoren Iter XXXIVa. Bere loraldia arabiarren inbasioan bizi zuen, kristauentzat babesleku bihurtu zenean, eta penintsulako apezpiku-etxe bakanetako baten egoitza izan zen garai nahasi hartan. Errekonkistarekin eta ondoren Nueva Victoria (gure Vitoria-Gasteiz) fundatzearekin batera, Armentiaren garrantzia ahuldu zen eta bertako biztanle askok hiri berrira alde egin zuten.
Armentiako baso erraldoiak haurrentzako ipuin batetik ateratakoa dirudi, non dena posible den. Oraingoz, inork ez du sorginik ikusi, baina orkatzak, basurdeak, urtxintxak eta txoritxo asko ikusten dira.
Batzuetan ospel samarra da zuhaitz kopuruagatik –erkametzak eta astigar batzuk, elorri zuriak, elorri beltzak eta laharrak–, baina adarretatik eguzki-izpiak sartzen direnean zeharo ikusgarria da
Ibilbide nagusiak seinaleztatuak daude, baina hainbeste bidezidor egonda erreza da galtzea. Armentiako basora oinez heldu daiteke Gasteiztik 3km-tara baino ez dagoelako.